Waar het Amerikaanse rockduo The Black Keys bij zijn vorige album El Camino nog de aanbeveling "play loud" meegaf, kiezen de heren voor nadrukkelijk meer nuance op de achtste langspeler Turn Blue.

Dan Auerbach en Patrick Carney grepen op voorganger El Camino uit 2011 weer even terug naar de begindagen van The Black Keys, voordat producer Brian Burton alias Danger Mouse als onofficieel derde lid zich met de composities van de groep bemoeide. Turn Blue kan derhalve als voortzetting van Brothers beschouwd worden.

Toch bevatte ook Brothers niet de subtiliteiten die het tweetal onder aanvoering van Danger Mouse op Turn Blue laat horen. In de tweeënhalf jaar die verstreken sinds het verschijnen van El Camino produceerde Auerbach albums van Dr. John, Ray LaMontagne en de nieuwe Lana Del Rey. Ook liep zijn huwelijk op de klippen.

Het zijn allemaal ervaringen die direct of indirect worden meegenomen op Turn Blue, dat zonder twijfel de meest persoonlijke plaat van frontman Auerbach is geworden. Hij verhult zijn zielenroerselen veelal in luchtige quasi-psychedelische rockdeuntjes en zijn confronterende teksten worden ondergedompeld in lagen aan geluidseffecten.

Gedreven

En passant resulteert dat, opmerkelijk genoeg, in de meest toegankelijke plaat uit de discografie van The Black Keys. Zo zijn In Time, Fever, Year In Review en 10 Lovers zeer behapbare liedjes, die vooral gedreven worden door het toetsenspel van Burton, terwijl Auerbachs gitaarspel continu door allerlei effectenpedalen getrokken wordt.

Het contrast tussen albumopener Weight Of Love (waarbij je als luisteraar door een door een dromerig klanklandschap zweeft), de emotionele tussenstop Waiting On Words en afsluiter Gotta Get Away (uptempo surfrocknummer), is weliswaar groot, maar de coherente productie van Danger Mouse zorgt dat alles mooi bij elkaar past.