Met een albumtitel die een duidelijke knipoog is naar het Kanye West-album Yeezus schept braniemaker Lily Allen hoge verwachtingen, maar ze schopt vooral tegen huisjes die allang niet meer heilig zijn.

Toen Lily Allen in 2006 haar debuutalbum Alright, Still uitbracht, waren haar reggae-achtige popdeuntjes met gepeperde teksten een frisse wind door het ingekakte poplandschap. Drie jaar later wist ze op It’s Not Me, It’s You de scherpe teksten in stand te houden, ondanks de wat fletse hitparadepop.

In de vijf tussenliggende jaren heeft Allen een gezinnetje opgebouwd. In diverse media heeft ze laten weten dat Sheezus niet haar beste werk bevat en dat is beslist geen valse bescheidenheid. Vooral dankzij de hulp van sterproducer Greg Kurstin slaagt ze er toch nog in een paar pakkende popliedjes te maken.

Nummers als het zomerse As Long As I Got You, het R&B-riedeltje Silver Spoon en het sexy Close Your Eyes liggen even lekker in het gehoor als Allens hits Smile of Fuck You. De beste liedjes op de plaat zijn het kille Take My Place en het op Zuid-Afrikaanse pop geïnspireerde Life For Me, dat niet misstaan had op haar debuut.

Ironisch

Er zit nog steeds venijn in de teksten van Allen, maar het voelt erg geforceerd op Sheezus. De kritiek op socialites in Insincerely Yours is een enorme open deur en het afgeven op criticasters op social media in URL Badman is op zijn zachtst gezegd ironisch. Op L8 CMMR waarschuwt ze andere vrouwen bij haar vent uit de buurt te blijven.

Ze erkent haar plek in het huidige popklimaat niet goed te kennen. Zo probeert ze overdreven jeugdig te klinken in het prettige deuntje Our Time en de zelfspot in Hard Out Here en het titelnummer zijn bijna pijnlijk. "Can’t just come back, jump on the mic and do the same thing", zingt Allen zonder de daad bij het woord te voegen.