Wie niet weet wat ‘ie aan moet vangen met zijn carrière, maakt een Motown-album. De artiesten die zich hier de laatste jaren aan schuldig maakten, zijn niet op één hand te tellen en Michael Bolton doet vrolijk mee.

Nu had hij er altijd al een handje van om andermans werk onder handen te nemen. Een van zijn bestverkochte platen was het geheel met covers gevulde Timeless: The Classics, dat in 1992 de eerste plek bereikte in de VS. Ook zijn tweede album uit 1976, nog onder zijn echte naam Michael Bolotin, bestond voor de helft uit covers.

De afgelopen tien jaar bracht Bolton albums uit met obligate swing- en kerstliedjes, plus een plaat waarop hij samenwerkte met de toen (2009) nog opkomende Lady Gaga. In navolging van onder meer Michael McDonald, Phil Collins, Seal en nog tig anderen, wordt op Ain’t No Mountain High Enough de Motown-catalogus wederom uitgemolken.

Nu is het repertoire van Smokey Robinson, Stevie Wonder, Marvin Gaye en The Supremes absoluut tijdloos en de uitvoeringen van Michael Bolton (voornamelijk geproduceerd door Paul Mirkovich) zijn solide en goedgelijkende coverversies van deze popklassiekers. Ook vocaal is er niks af te dingen op de opnames van Bolton.

Oplepelen

Hoe degelijk het album Ain’t No High Enough ook mag zijn, het toont van weinig creativiteit om voor de zoveelste keer dezelfde hits (You Keep Me Hanging On, Ain’t Nothing Like The Real Thing, What’s Going On, Tracks Of My Tears) op te lepelen, die menig talentenjachtkandidaat al met meer bezieling op televisie heeft vertolkt.

Fans die hem echt op de toppen van zijn kunnen wil horen, kunnen beter meteen de special edition van het album aanschaffen, met daarop bevlogen versies van zijn eigen hits Soul Provider, Said I Love You… But I Lied en How Am I Supposed To Live Without You. Als je Motown-hits wil horen, zet dan maar de originele opnames op.