Het Belgische rocktrio Triggerfinger is al jaren onderweg met zijn venijnige rocksongs, maar de definitieve doorbraak kwam met een akoestische cover van een dancehit. Nu trekt de band weer alle schuiven open.

Het succes van het trio komt zeker niet uit de lucht vallen. Alweer tien jaar geleden verscheen het titelloze debuutalbum, maar zonder veel succes. Ook het livealbum Faders Up deed weinig. Pas met What Grabs Ya? wisten de Vlamingen in eigen land succes te boeken en in Nederland pas in 2010 met opvolger All This Dancin’ Around.

Op By Absence Of The Sun werkte Triggerfinger wederom samen met de Amerikaanse producer Greg Gordon, ditmaal in de befaamde Sunset Sound Studio. Anders dan de glamoureuze hoesfoto impliceert trekt deze vierde langspeler niet achteloos aan je voorbij. De band klinkt bij vlagen bedachtzaam en getergd.

Zo is er het broeierige Halfway There, waarin zanger Ruben Block en consorten beheerst musiceren, terwijl er een onderhuidse spanning voelbaar is. In Trail Of Love neemt de intensiteit gaandeweg toe, hoewel de grote uitbarsting achterwege blijft. Alsof een geagiteerde Bruce Banner ermee worstelt niet in de Hulk te transformeren.

Ambachtelijk

Toch, als By Absence Of The Sun ons iets leert, dan is het wel dat Triggerfinger tot de meest ambachtelijke smeden van gitaarriffs van de Lage Landen horen. Nummers als het gruizige Black Panic, het groovy Perfect Match en de anabolen-glamrocksong … And There She Was, Lying In The Sun zijn daar uitmuntende voorbeelden van.

Tussen het hoekige gitaarwerk, bulderende drums, grommende baslijnen en feedback uit de luide speakers schuilen goed gecomponeerde liedjes als Splendor In The Grass, Off The Rack en There Isn’t Time. Ze behoren misschien niet direct tot het handelsmerk van Triggerfinger, maar zijn een verrijking voor het oorverdovende oeuvre.