Snoop Dogg mag ze dan voor zijn geweest, maar voor Zwolse Fakkelbrigadiers Rico (Ricardo McDougal) en A.R.T. (Ali Reza Tahoeni) lijkt het uitstapje in de wonderlijke wereld van de reggae een beduidend serieuzere aangelegenheid.

Een gebalanceerde mix van autobiografische raps en stoffige reggaebeats maken van Irie een indrukwekkend document vol zelfreflectie en humor. Voormalig Opgezwolle-lid Rico doet geen concessies als het gaat om de inhoudelijke invulling van zijn nieuwste creatie. Hij zet geen stemmetjes op.

Het aandikken van zijn raps met opschepperij en onzin beperkt hij tot een minimum. Wat we voorgeschoteld krijgen is relatief zware kost, waarop Rico zich grotendeels blootgeeft en de luisteraar meeneemt in zijn belevingswereld. De serieuze thematiek wordt echter verzacht door A.R.T.’s verrassend kleurrijke muzikale landschap.

Waar de keuze voor traditionele hiphopbeats hoogstwaarschijnlijk had geresulteerd in een neerslachtige emoplaat, levert het luchtige reggaegeluid hier juist nuchterheid en perspectief. Rico klinkt zelfverzekerd en zorgeloos. Elke situatie die hij schetst wordt met een flinke dosis humor benaderd.

Kwetsbaar

Het tot de verbeelding sprekende Naaktslak, waarop Rico zijn nomadenbestaan ontleedt, zet de toon. Kwetsbaar, doch vol zelfvertrouwen, doet Rico een boekje open over de gebeurtenissen die zijn leven de laatste jaren hebben vormgegeven en de onderwerpen die hem in het dagelijkse leven bezighouden.

Irie kent enkele noemenswaardige gasten, zo levert Bert Vrieling een prachtige bijdrage aan het nummer Opa en dragen Sticks, Typhoon en Maikal X bij aan het swingende Je Weet. De optelsom van al deze factoren leert dat Rico en A.R.T. erin zijn geslaagd een goed doordachte en vooral gepassioneerde plaat af te leveren.