Na een optreden van Chicken Shack, vroeg gitarist Francis Rossi van Status Quo aan drummer John Coghlan of hij de drumsound van die band kon imiteren. Het bleek de basis voor het latere succes van de Quo.

Het Britse rockkwartet had reeds vier albums bij Pye Records uitgebracht, maar op basis van liveshows destijds kreeg Status Quo een contract aangeboden bij Vertigo. In de IBC Studios kregen de bandleden de vrije hand in de opnames, die uiteindelijk zouden resulteren in de vijfde langspeler Piledriver, inmiddels opnieuw uitgebracht.

De hitsingle Paper Plane was een van de eerste voorbeelden van de nieuwe richting die Status Quo in zou slaan en vormde de blauwdruk voor een groot deel van het latere werk. Het album Piledriver bevat meer van dergelijke voorbeelden, te weten het openingsnummer Don’t Waste My Time en het swingende Big Fat Mama.

De rockers laten niet enkel de even simpele als vertrouwde driekwartsmaat horen op Piledriver. De lichtpsychedelische rockballad A Year en het bluesnummer Unspoken Words laten een heel andere kant van Status Quo horen dan die bij het grote publiek bekend is. Ook Oh Baby en All The Reasons illustreren die creatieve diversiteit.

IJkpunt

Vanwege het toenemende succes nam die diversiteit in latere jaren af, al kan dit album als een belangrijk ijkpunt in de discografie van de band worden beschouwd. De opnamekwaliteit laat wel wat te wensen over, zelfs op de opgepoetste heruitgave. Zo klinken de Peel-sessies van twee nummers dynamischer dan de albumversies.

De toegevoegde opnames uit het BBC-programma Sounds Of The Seventies en uit het concert dat Status Quo in 1973 in Londen gaf, laten eveneens horen dat een van de grootste charmes van Status Quo zijn liveshows zijn. Het technisch imperfecte Piledriver herbergt daarentegen de nodige afwisseling binnen het oeuvre van de band.