Het succes van Tim Knol is voor een deel te danken aan zijn voormalige muzikale kompaan Matthijs van Duijvenbode. Duif, zoals de toetsenist liefkozend wordt genoemd, toont zijn eigen ambities met de band Sky Pilots.

Van Duijvenbode werkte niet enkel met Tim Knol, maar was ook toetsenist bij Douwe Bob Postuma, Do-The-Undo en Johan. Verleden zomer formeerde hij Sky Pilots met gitarist Robin Berlijn (ex-Fatal Flowers, ex-Kane), bassist Mano Hollestelle (ex-Gaz, ex-Breaking Levees) en drummer Kees Schaper (The Miseries, Tangerine).

Dat de band zichzelf vernoemd heeft naar het nummer Sky Pilot van Eric Burdon & The Animals is al een indicatie in welke muzikale hoek we het op het debuutalbum moeten zoeken. Sky Pilots laat zich grotendeels beïnvloeden door jaren 60-rock, met nadruk op de rauwere bluesklanken van het vroege werk van Burdon en de Stones.

Bovendien doet de stem van Van Duijvenbode geregeld denken aan die van Mick Jagger, zeker op het broeierige Jaded en Messing Around. Ook de muziek van die andere grote popgroep uit de sixties, The Beatles, heeft een stempel gedrukt op het geluid van Sky Pilots. John Lennon klinkt duidelijk door in Daisies, Sun en Dreamers.

Smeuïg

In productioneel opzicht ligt het klankpalet van Sky Pilots echter dichter bij dat van Oasis, Miles Kane en The Black Crowes, die zich eerder al onderdompelden in jaren 60-rock. Van Duijvenbode en Berlijn verzorgen zelf de productie van het album. Die is erg solide, maar niet echt smeuïg. Daardoor klinkt de plaat wel retro, maar niet vintage.

Onderhoudende liedjes als Best Before, Changes, Only When It Rains, Golden Gun en Wanderlust maken van deze langspeler een alleraardigst debuut, al biedt de band geen verrassende invalshoeken met zijn bewust ouderwetse liedjes. Enkel in de fade-out van Changes toont het anderzijds brave Sky Pilots echt muzikale bravoure.