Voor zijn zeventiende studioalbum In My Soul liet Robert Cray zich inspireren door de muziek van platenfirma’s Chess en Staxx. Dit met bijzonder geslaagd resultaat.

The Robert Cray Band werd medio jaren 70 opgericht door zanger en gitarist Robert Cray, samen met bassist Richard Cousins, toetsenist Peter Boe en drummer Tom Murphy. In 1980 verscheen het debuutalbum Who’s Been Talkin’?, maar pas in het staartje van de jaren 80 scoorden Cray en consorten een viertal hits in Nederland.

Een van die hits was een cover van Wilson Picketts soulklassieker 634-5789, in duet met Tina Turner. Hij is dus zeker geen onbekende met het soulrepertoire. Op In My Soul laat Cray nieuwe versies horen van hits van Otis Redding (Nobody Fault But Mine), Lou Rawls (Your Good Thing Is About To End) en Bobbie Bland (Deep In My Soul).

Zelfs voor wie enkel bekend is met Crays hitsingles Don’t Be Afraid Of The Dark en Right Next Door (Because Of Me) is In My Soul een aansprekende plaat. Zo opent het album met You Move Me, dat een kwart eeuw geleden de opvolger van die hits had kunnen zijn. Ook het relaxte Fine Yesterday klinkt tijdloos door zijn productie.

Knipoog

Het gepijnigde stemgeluid van Cray wordt afgewisseld met zijn bedreven snarenwerk op topstukken als You’re Everything en I Gues I’ll Never Know, terwijl drummer Les Falconer de vocalen van Nobody’s Fault But Mine op zich neemt. Het instrumentale Hip Tight Onions is een dikke knipoog naar de grootste hit van Booker T. & The M.G.’s.

De rekbaarheid van Crays stembanden, van sensueel laag in Hold On tot luid en scheurend in Deep In My Soul, is indrukwekkend op deze plaat. De borrelende smeltkroes van elektrische blues en ouderwetse soul is Robert Cray op het lijf geschreven en zou voor een terechte herwaardering van zijn werk kunnen zorgen.