Taylor Momsen zal bij veel vrouwelijke lezers bekend staan als Jenny Humphrey uit Gossip Girl. De blondine laat haar brave imago definitief achter zich met de tweede plaat van haar band The Pretty Reckless.

Al in 2010 verscheen het debuutalbum van The Pretty Reckless, getiteld Light Me Up, terwijl Momsen toen nog in Gossip Girl te zien was. Sinds ze gestopt is met de serie, trad ze met haar band op als voorprogramma tijdens tournees van Marilyn Manson, Evanescence en Guns N' Roses. Het tweede album heet Going To Hell.

De vuige hardrock van The Pretty Reckless gaat gepaard met tekstuele referenties naar seks, drugs, rock-'n'-roll en vuurwapens, dus vrijwel alle genreclichés kunnen worden afgevinkt. Openingsnummer Follow Me Down zet al meteen de toon met een liedtekst die orale seks impliceert. Dit tegen een achtergrond van zware gitaarriffs.

Momsen schreef alle liedjes geheel zelf of bijgestaan door leadgitarist Ben Phillips. Los van de voorspelbare lyriek van Momsen en de zelden echt originele muzikale omlijsting, zijn de liedjes in hun eenvoud sterk. Zo behoort Sweet Things tot een van de beste composities, al is het overduidelijk geïnspireerd door Ozzy Osbourne.

Voorgangers

Elders memoreert Momsen vooral aan haar vrouwelijke voorgangers, zoals Joan Jett (Heaven Knows), Avril Lavigne (House On A Hill), Ana Johnsson (Blame Me), Courtney Love (Why’d You Bring A Shotgun To The Party) en Hayley Williams van Paramore (Absolution, Fucked Up World). Vocaal is ze op plaat zelfs hun meerdere.

Wanneer The Pretty Reckless gas terugneemt, blijkt achter die stoere rockchick een fragiele jonge vrouw te schuilen, die zich kwetsbaar opstelt in de akoestische liedjes Waiting For A Friend en Burn. Het ontwapenende Dear Sister is met een speelduur van amper een minuut een grote tegenstelling tot de overige stoerdoenerij, maar erg mooi.