Hallo Venray - Show

Er zijn 25 jaar verstreken sinds het debuutalbum You Don’t Hit A Guy With Glasses On van Hallo Venray. Show is inmiddels alweer het dertiende album in een kwart eeuw tijd, maar van sleetsheid lijkt geen enkele sprake.

Sterker nog, Show is een van de beste platen, zo niet de beste plaat, die de Haagse band gemaakt heeft. Veertien nummers waarin stap voor stap de dag van ochtend tot ochtend wordt doorlopen, aldus de band. Het dromerige einde van afsluiter Daybreak sluit dan ook naadloos aan op het lome begin van opener Airy.

Het is een brandende americanaballade, traag voortgestuwd door een simpel, maar repetitief drummotief. Het vertraagde geluid van het krieken van een dag waar duidelijk iets te gebeuren staat. En dat is geen loze belofte, want in de dertien nummers die volgen op Airy is geen zwak moment terug te vinden.

Henk Koorn en kornuiten raken op speelse wijze aan de postpunk en indierock uit de jaren 80, citeren gretig uit het werk van Lou Reed en The Velvet Underground en vermengen dat op fijnzinnige wijze met de rauwere country. Dat was altijd al de basis voor het Hallo Venray-geluid en ook hier is er weinig aan veranderd.

Geest

Zo waait de geest van Reed duidelijk door Bob Dylan Lyrics en Two Feet. Vooral die laatste zou zo uit Reeds koker kunnen zijn gekomen, maar dan met blueslegende J.J. Cale op gitaar. In andere nummers worden de psychedelica en garagerock opgezocht, zoals in Daytime, de titelsong Show en Simple.

In elk lied zitten verrassende kwinkslagen en gaat de band bewust tegen de haren in. Dat leidt soms tot kippenvel, zoals in de tergende Prince-cover Controverse, waarin op slepende wijze de twijfel en het ongeloof worden bezongen. Over Show zelf bestaat geen enkele twijfel: een klein meesterwerk van een band die duidelijk nog niet klaar is te verrassen.

Lees meer over:
Tip de redactie