Elbow - The Take Off And Landing Of Everything

Op het zesde album van de Britse band Elbow draait alles om balans. Liefde speelt hierin een grote rol, maar niks is zwart of wit. Daardoor komt Elbow in een wat kleurloos midden uit.

"Deze plaat is een hommage aan gelukkige liefdesrelaties, maar ook aan relaties die op een respectvolle manier beëindigd zijn. Ik vind die grijze zones interessanter dan het eindeloze wentelen in verdriet", zei zanger Guy Garvey tegen de Belgische krant De Standaard. Dit album zelf is daardoor ook als een grijze zone te kwalificeren.

Net als de relaties die geëindigd zijn met de hoopvolle woorden "laten we vrienden blijven" is The Take Off And Landing namelijk een relatieve teleurstelling. Je had immers gehoopt op iets meer. Maar er blijft een spanningsveld bestaan, zo ook op dit album. Dit vooral in prijsnummers als My Sad Captains en The Blanket Of Night.

De liedjes op The Take Off And Landing And Everything zijn net als op de vijf voorgaande langspelers van Elbow van hoge kwaliteit, met de poëtische teksten van Garvey als miniatuurromans, maar de band uit Bury grijpt tevens terug op beproefde formules. Daarmee wordt de ontwikkeling enigszins afgeremd.

Climax

Elbow gebruikt blauwdrukken van zijn eerdere liedjes als stramien, zij het op een weinig avontuurlijke wijze. Zo lijkt de band zich in het zeven minuten durende openingsnummer The Blue World naar een zinderend hoogtepunt toe te werken, maar de echte climax blijft uit. Enkel bij het titelnummer wordt echt uitgepakt.

De uitdagingen worden op dit album liever in de finesse gezocht. Zo is de frontman zelf verantwoordelijk voor de orkestrale arrangementen, die zeker van meerwaarde zijn in liedjes als Real Life (Angel) en Charge. De "grijze zones" van Garvey zijn zeker interessant, maar waarschijnlijk horen de fans hem liever wentelen in verdriet.

Lees meer over:
Tip de redactie