Zangeres Joan Wasser, beter bekend onder haar pseudoniem Joan As Police Woman, geeft haar vijfde studioalbum de titel The Classic mee. Het is echter te vroeg om de plaat al als een klassieker te bestempelen.

Joan As Police Woman brak in 2006 door met haar debuutalbum Real Life, dat zeer lovend werd ontvangen door muziekcritici. De opvolgende albums To Survive en The Deep Field deden het echter beter in de verkooplijsten, terwijl het tussentijds uitgebrachte coversalbum Cover enkel tijdens concerten werd verkocht.

In de drie jaar sinds haar voorgaande langspeler is Wasser zich lekkerder in haar vel gaan voelen en dat is hoorbaar op The Classic. Het album klinkt positief, opgewekt en de scherpe rand die de voorgangers nog wel eens kenmerkte, is grotendeels verdwenen. Dat maakt de plaat toegankelijker, maar tegelijkertijd minder prikkelend.

Desondanks slaagt Wasser erin de volledige 53 minuten te boeien en binnen die speelduur nieuwe dingen uit te proberen. Zo is de titelsong een acapella doowopliedje, Get Direct een minimalistische popballad en het soulvolle New Year’s Day wordt vormgegeven door echoënd slagwerk en een dromerige gitaarlijn.

Gepolijst

In diverse andere liedjes op The Classic (waaronder Witness, Holy City en Shame) waagt de Amerikaanse zangeres zich echter aan het type gepolijste soulpop dat je eerder bij enkele van haar Britse collega’s zou verwachten. Wassers vocalen lenen zich uitstekend voor het repertoire, ook al is het braaf in verhouding met eerder werk.

Het reggae-achtige Ask Me is het meest luchtige liedje die ze ooit op plaat heeft gezet, maar daarmee zeker niet haar minst interessante compositie. Het sensuele Stay klinkt veel uitdagender en is een van de topstukken, samen met Get Direct. Meer liedjes van deze kwaliteit hadden van dit album een klassieker kunnen maken.