Funkadelic - One Nation Under A Groove (2014 Reissue)

Tegenwoordig zijn het rockbands als Muse, Coldplay en U2 die kleurrijke en wervelende stadionshows neerzetten, maar in de jaren 70 werden zij voorgegaan door funkmuzikant George Clinton.

Clinton ontwikkelende een geheel eigen geluid, de zogenaamde P-Funk, die vergezeld ging van een eigen filosofie en mythologie. Indirect leverden Clinton en consorten kritiek op de maatschappij in die tijd, maar ze verpakten dat altijd in visueel aantrekkelijke shows en pakkende, avontuurlijke en veelal dansbare funkmuziek.

Het collectief Funkadelic was de zusterband van Parliament, dat in dezelfde periode erg succesvol was. Funkadelic was op zijn creatieve piek in 1978, toen het tiende album One Nation Under A Groove verscheen. Voormalig Ohio Players-toetsenist Walter Morrison had als nieuwkomer een aanzienlijke vinger in de pap.

Zijn invloed is nog het meest prominent op het discoachtige titelnummer, waarop zijn synthesizerklanken verweven zijn met een simpele doch infectieuze beat, en het daaropvolgende Grooveallegiance, dat je met zijn aanstekelijke soulrefrein gebiedt je over te geven aan de feestende funknatie van president Clinton.

Snarenwerk

Ook het virtuoze snarenwerk van gitarist Michael Hampton is prominent aanwezig op One Nation Under A Groove, met name op Who Says A Funk Band Can’t Play Rock?, Promentalshitbackwashpsychosis (The Doo Doo Chasers) en het relatief ingetogen Into You. De plaat sluit feestelijk af met Cholly (Funk Getting Ready To Roll).

De heruitgave van het meesterlijke moederalbum wordt aangevuld met een drie tracks tellende bonus-EP uit 1978, met daarop een liveversie van Maggot Brain. De maxi-singleversie van One Nation Under A Groove ontbreekt hier helaas op, maar dat is het enige smetje op deze nieuwe versie van het beste funkalbum aller tijden.

Tip de redactie