Traumahelikopter - I Don't Understand Them At All

Tweeënhalve minuut lang riep Traumahelikopter "I ain't working this summer" in de gelijknamige afsluiter van het eigen naam dragende debuut. De Groningse band heeft ons echter een leugen verkocht.

Traumahelikopter heeft namelijk sinds dit debuut geen seconde stilgezeten en zich de benen onder het lijf uit gewerkt. Vrijwel elke zaal in Nederland werd afgebroken. De Verenigde Staten werden overvallen nadat het debuut er op cassette uitgebracht was en bij terugkomst werden de overgebleven podia en festivals afgewerkt.

In 2013 was Traumahelikopter overal en voortdurend aan de slag. Goed, het is niet van acht tot vijf aan de lopende band moertjes op boutjes draaien, maar ook rock-'n'-roll is hard werk. Zeker als je tussen de bedrijven door ook nog een nieuw album opneemt en daar meteen een stijlwissel op slaat.

Niet dat het drietal met I Don't Understand Them At All geen garagerock meer maakt. Het blijft nog altijd direct. De elf nummers nodigen uit om mee te zingen en de vuist kan geregeld gebald de lucht in op de liedjes van de Groningers. Het verschil is dat hier meer ruimte is voor melodie en rust dan op het 27 minuten durende debuut.

Doelgerichtheid

Het is als het verschil tussen John de Wolf en Dennis Bergkamp. Beide zeer effectief in de uitvoering, maar de eerste direct en rauw, zo nodig met gestrekt been op de kuiten, terwijl Bergkamp zijn doelgerichtheid nog al eens wist te combineren met een haast ongekende sierlijkheid. Maar toch blijft het allebei voetbal.

Een contrast dat meteen duidelijk wordt in het openingsnummer Alone. Nergens op de eerste plaat was Traumahelikopter zo rustig en melodieus als in deze drie minuten en veertig secondes. Maar niet alleen melodieuzer, ook een stuk serieuzer.

Teleurstelling

Thema's als eenzaamheid (Alone), lethargie en rusteloosheid (These Days) of paranoia in een politiestaat (Always Being Followed) en algehele teleurstelling (No Hope) worden in gruizige popballades of kleine punkachtige strijdliederen verpakt door de band.

Lag de thematiek op het debuut veelal rond een adolescente boosheid, nu laat zanger Mark Lada een diepere persoonlijke kant van zichzelf zien. Even aanstekelijk als op de eerste leg, maar met een diepere laag en meer verfijning verder uit- en afgewerkt. En toch, ja toch, blijft het garagerock.

Lees meer over:
Tip de redactie