Wie het hitlijstverleden van Pharrell Williams er op naslaat, weet dat de Amerikaanse zanger graag rept over vrouwelijk schoon. Het laat zich raden dat zijn tweede langspeler G I R L daar geen uitzondering op is.

Waar 2013 het jaar was dat Pharrell Williams zijn comeback maakte door middel van samenwerkingen met onder meer Daft Punk (Get Lucky) en Robin Thicke (Blurred Lines), lijkt 2014 in het teken te staan van de definitieve lancering van zijn solocarrière. Dat alles is grotendeels te wijten aan de toevalstreffer Happy.

Met het succes van de nummer 1-hit uit de animatiefilm Despicable Me 2 bewees Williams ook geheel op eigen kracht hits te kunnen scoren. Nu had hij in het vorige decennium al een handvol hitjes op (min of meer) eigen kracht (Angel, Can I Have It Like That, Frontin’) en het album In My Mind uit 2006 deed het ook bijzonder goed.

De lijn van zijn eerste soloplaat (buiten zijn band N*E*R*D en andere collaboraties om) wordt voortgezet op G I R L. Eenieder die de kenmerkende ritmes van Williams, zijn door Michael Jackson en Marvin Gaye beïnvloede zang en zijn minimalistische R&B-werkjes waardeerde, zal ook positief gestemd zijn over dit tweede album.

Lofzang

Een ander kenmerk van Pharrell Williams is zijn lofzang op de andere sekse. Hij mijmert gebiologeerd over aantrekkelijke vrouwen (It Girl, Marilyn Monroe, Hunter, Gush) en is niet te beroerd om zich te wagen aan slechte openingszinnen als "What planet are you from, girl?" (uit het anderzijds uitstekende tweeluik Lost Queen).

Wat het verdraaglijk maakt zijn de uiterst gelikte doch inmiddels erg formulematige producties van Williams. Niet meer zo vernieuwend als tien jaar geleden, maar zijn productiestijl klinkt nog altijd fris. Bovendien zijn de bijdrages van Miley Cyrus, Justin Timberlake en Alica Keys ook zeer de moeite waard. Je wordt er best happy van.