De indringende stem van Blaudzun: je houdt ervan of niet. Toch klinkt het meest besproken en meest herkenbare instrument van de singer-songwriter toegankelijker dan ooit op Promises Of No Man's Land.

Meer nog dan de zeer succesvolle voorganger Heavy Flowers uit 2012 bevat de vierde langspeler van Johannes Sigmond alias Blaudzun liedjes die door een breed publiek omarmd kunnen worden. De folkelementen zijn sterk afgenomen en de robuuste arrangementen zitten vol percussie, elektrische gitaren en blazerssecties.

Promises Of No Man’s Land opent met Euphoria, dat wordt ingekleurd met een repetitief gitaarakkoord, spaarzame pianoaanslagen en Sigmonds fluisterzang over langzaam uitwaaiende synthesizerpartijen. Het daaropvolgende titelnummer is van haast Coldplayeske proporties, waarmee menig festivalweide verblijd zal worden.

Ook het opgewekte Streets Of Babylon, het ongerepte klanklandschap Halcyon en de wat aan The Killers memorerende liedjes Too Many Hopes For July en Wasteland zijn indrukwekkend in hun grandeur. Deze liedjes van Blaudzun zijn niet enkel festivalfähig, maar verraden ook een ambitie hele stadions in beweging te krijgen.

Productiemethode

Onder de grootse productie, geheel door de bebrilde en bebaarde liedjessmit zelf verzorgd, gaan echter nog altijd kleine liedjes schuil. Zo klein zelfs, dat ze met het blote oor moeilijk waarneembaar zijn. Bij Any Cold Wind (Sweet Selene) rijst zelfs de vraag of een bescheidenere productiemethode niet wenselijker was geweest.

Wanneer Blaudzun wel voor een ingetogen benadering van zijn liedjes kiest, op de afsluitende liederen Ocean Floor (From All The Stars) en Wingbeat, hoor je dat de compositorische raamwerken op zichzelf eigenlijk al volstaan. Tevens zijn Blaudzuns zanglijnen de gehele duur van de plaat erg aansprekend, ook na veelvuldige draaibeurten.