De tegenwoordige tijd. Een prima albumtitel, die tevens enige urgentie impliceert over de muziek die de plaat in kwestie bevat. Desondanks grijpt de Britse band Wild Beasts veelal terug op vervlogen tijden.

Het kwartet Wild Beasts komt voort uit de duoformatie Fauve (Frans voor 'wild beest'), dat bestond uit zanger Hayden Thorpe en gitarist Ben Little. Aangevuld met bassist Tom Fleming en drummer Chris Talbot bracht de band in 2006 de debuutsingle met de pretentieuze titel Brave Bulging Buoyant Clairvoyants uit.

Hierna volgde een platendeal met Domino Records, dat ook albums van acts als Franz Ferdinand en Arctic Monkeys uitbrengt. Wild Beasts is inmiddels aan zijn vierde album toe. Present Tense ligt ruwweg in het verlengde van voorganger Smother uit 2011, met soortgelijke, dromerige elektronische synthpop.

Met dit elftal nummers vindt Wild Beasts een midden tussen de onderkoelde liedjes van The XX, het speelse karakter van Soft Cell en de donkere, ietwat industrieel aandoende klanken van Depeche Mode. De productie, in handen van Lexxx en Brian Eno-protegé Leo Abrahams, is daardoor niet bijzonder vernieuwend.

Herkennen

Toch is de plaat ook geen replica van eerder genoemde voorbeeldbands, al zijn veel stijlelementen van diens voorgangers te herkennen in liedjes als Palace, Wanderlust, Nature Boy en Daughters. De stem van Thorpe doet vaak (vooral in Sweet Spot en Mecca) denken aan die van Jimmy Sommerville en Antony Hegarty.

Twee van de sterkste liedjes op de plaat zijn A Simple Beautiful Truth en Past Perfect. Wie denkt dat de titel van dat laatste liedje een geschiktere albumtitel zou zijn geweest, vergist zich echter. Hoewel er veelvuldig aan de jaren 80 gerefereerd wordt, staat Wild Beasts nadrukkelijk in het nu. Geen voltooid verleden tijd dus.