Ieder kind van de jaren 80 herinnert zich nog wel de digitale deuntjes uit oude Nintendo-spelcomputers. St. Vincent produceert soortgelijke klanken, terwijl ze tevens kritiek levert op het digitale tijdperk.

Achter het pseudoniem St. Vincent gaat zangeres Annie Clark schuil (zeker niet te verwarren met de avant-gardistische new wave-artieste Anne Clark), die voorheen deel uitmaakte van The Polyphonic Spree en de begeleidingsband van Sufjan Stevens tijdens zijn tournees. Inmiddels is St. Vincent een op zichzelf staande popentiteit.

Na drie soloplaten en een album met David Byrne van Talking Heads is de zangeres inmiddels toe aan haar vijfde studioalbum, simpelweg St. Vincent genaamd. Clark omschreef het album zelf als "een feestplaat voor op een begrafenis". De liedjes zijn inderdaad lichtvoetig in klank, maar bevatten donkere en vaak abstracte teksten.

Het elftal liedjes is grotendeels opgebouwd uit synthesizerlagen en hoekig drumwerk rondom Clarks ruwe gitaarspel en kenmerkende vocalen. Dankzij het gebruik van de analoge Minimoog (een monofone synthesizer uit de jaren 70) memoreren de veelal digitaal bewerkte producties aan Kraftwerk, Gary Numan en oude computerdeuntjes.

Schaduwkant

Vooral de bliepjes in Rattlesnake, Psychopath, Bring Me Your Loves en Every Tear Disappears voegen iets van weemoed toe in haar hypermoderne werkjes. Toch heeft de digitalisering ook zijn schaduwkant, zo zingt ze in Digital Witness, Huey Newton ("entombed in a shrine of zeroes and ones") en het reeds genoemde Rattlesnake.

Elders bouwt St. Vincent hoge gitaarmuren om zich heen (Birth In Reverse, Regret), maar in de meest aansprekende momenten van de plaat houdt ze de liedjes klein (de jaren 80-pastiche Severed Crossed Fingers, het intrigerende I Prefer Your Love). Als geheel creëert St. Vincent een sublieme en inventieve liedcollectie.