Jazzgitarist Pat Metheny is een muzikant die nooit twee keer hetzelfde doet. Sla zijn discografie er maar op na. Toch is zijn album Kin (←→) in zekere zin een vervolg op de voorganger uit 2012.

In juni van dat jaar verscheen Unity Band, een album dat een scherp contrast vormde met het voorgaande What’s It All About uit 2011, waarop Metheny in zijn eentje instrumentale jazzbewerkingen van bekend poprepertoire uitvoerde. Vooral saxofonist Chris Potter had een belangrijk aandeel in het geluid op Unity Band.

Het album leverde Metheny zijn twintigste Grammy Award op en voor de opvolger trommelde hij opnieuw Potter, drummer Antonio Sanchez en bassist Ben Williams op. Aangevuld met multi-instrumentalist Giulio Carmassi krijgt de band de naam Pat Metheny Unity Group mee, een verwijzing naar Metheny’s oude band en vorige cd.

Het album Kin (←→) bevat louter eigen composities van Metheny, die allen een filmische kwaliteit hebben. Zo krijg je bij het elf minuten durende titelnummer al gauw een beeld op je netvlies van het nachtleven in een bruisende metropool, terwijl het minzaam kabbelende Born een hernieuwde staat van gemoedsrust weerspiegelt.

Fijnzinnig

Zoals altijd is Metheny inventief met het gebruik van zijn bijzondere instrumentarium. Zo zijn er aparte types synthesizers te horen en ook andersoortige elektronica wordt op fijnzinnige wijze verwerkt in de veelal levendige arrangementen van de negen instrumentale stukken, waarin veel ruimte is voor improvisatie en gesoleer.

Zeker in de wat bontere stukken als Sigh On The Season, Rise Up en On Day One liggen verwijzingen naar jazzgrootheden als Charlie Parker, Dizzy Gillespie of Elvin Jones voor de hand, terwijl meer gepolijste en conventionelere nummers als We Go On en Kqu voor fusion kunnen doorgaan. Kin (←→) is zeker voor herhaling vatbaar.