Wanneer je een Hammondorgel hoort zoemen op een plaat van een Nederlandse topartiest, dan is er maar een handvol spelers die als hoofdverdachten gelden. Sven Figee staat bovenaan de lijst.

Zowel als sessiemuzikant en als bandleider was Figee de laatste jaren op een groot aantal platen te horen om met zijn kenmerkende instrument de opnames te verrijken. Zijn band Sven Hammond Soul presenteert in de vorm van The Usual Suspects het derde studioalbum van het collectief (de debuut-cd was geheel live).

Wat meteen opvalt bij beluistering van The Usual Suspects, is dat de plaat veel rauwer en smeriger klinkt dan voorganger The Apple Field uit 2011. Aangevuld met een blazerssectie en diverse gastmuzikanten en -vocalisten was The Apple Field braver en genuanceerder, soms zelfs met een nadrukkelijke popinslag.

The Usual Suspects elimineert vrijwel alle elementen die niet tot de kern van Sven Hammond Soul behoren. Zanger Ivan Peroti krijgt op alle stukken (met uitzondering van het instrumentale Pussy) de rol van leadzanger toebedeeld en de gitaarpartijen van Tim Eijmaal staan veel harder in de mix dan op het vorige album.

Gruizig

In die basisopstelling leunt Sven Hammond Soul meer nog dan voorheen op funk en ouderwets gruizige rhythm & blues, dat compositorische hoogtepunten oplevert in de vorm van Hero, Children Of The Dark, We Belong Together en Aftersmoke. Soms probeert de band iets té Amerikaans te klinken, maar doorgaans met geslaagd resultaat.

De band biedt weinig rustpunten tussen de dampende soul- en funknummers, maar zodra de effectenpedalen even niet diep worden ingetrapt, levert dat de indringende ballad My Name op en het van gospelelementen voorziene Heaven. Figee en vrinden laten horen niet alleen 'the usual suspects' te zijn, maar ook 'most wanted'.