Met een bandnaam als Bombay Bicycle Club was het een kwestie van tijd voordat de Indiase invloeden ook daadwerkelijk terug te horen zouden zijn in het werk van de band. Op het vierde album is het eindelijk zover.

De uit Londen afkomstige rockband Bombay Bicycle Club bracht in 2007 zijn eerste, door Jim Abbiss geproduceerde EP The Boy I Used To Be uit. Twee jaar later volgde het debuutalbum I Had The Blues But I Shook Them Loose, eveneens geproduceerd door Abbiss. Opvolger Flaws was een grotendeels akoestisch album van de band.

Na A Different Kind Of Fix uit 2011 gooit Bombay Bicycle Club het over een andere boeg met elektronische producties, relatief weinig gitaren en veel exotische klanken. Zanger Jim Steadman schreef de tien liedjes op So Long, See You Tomorrow tijdens zijn reizen door India, Turkije en Japan en dat is terug te horen in de producties.

Bombay Bicycle Club maakt op zijn vierde langspeler nadrukkelijk gebruik van samples, onder meer van Indiase muziek, en dat resulteert in een kleurrijk klankpalet met veel aandacht voor detail. Het resultaat is overigens wisselend, met het hitgevoelige Overdone als theatrale albumopener en Feel als vrolijk feestnummer.

Smeltkroes

Carry Me klinkt als een samenwerkingsverband tussen Editors en Pet Shop Boys. Zeer toegankelijke liedjes als It’s Alright, Luna, Come To en Whenever, Wherever doen denken aan New Order en Electronic, zij het met de toevoeging van uitheemse percussie en ontypische instrumenten. Toch doet de smeltkroes als geheel erg Brits aan.

De engelachtige vocalen van zangeres Lucy Rose waren op de voorgaande albums al prominent aanwezig en ze maakt hier haar terugkeer. Dit onder meer op Home By Now, een brouwsel uit invloeden van Dr. Dre, Talk Talk en Bob Marley. Bombay Bicycle Club weet te midden van dit alles een eigen smoel te tonen, met Eyes Of You als prijsnummer.