De titel van het vierde album van het Vlaamse Mintzkov verwijst naar de ellende waar de band de afgelopen jaren doorheen is gekropen, met als diepste punt de overdosis van gitarist Bert van den Roye.

Het zijn gebeurtenissen die Sky Hits Ground kleuren: diep zwart, donker met hier en daar een sprankje licht.

Het maakt de elf nummers hier minder venijnig en fel dan op bijvoorbeeld Rising Sun, Setting Sun uit 2010. Er wordt ingetogen gespeeld, terughoudend sober zelfs.

Maar nog steeds broeit en schroeit de eigenzinnige pop van het Belgische kwintet. Meer nog dan op de voorgangers kiest Mintzkov er voor om niet te ontvlammen, maar om de woede en het verdriet onderhuids te laten werken.

Dit betekent dat Sky Hits Ground meer tijd nodig heeft om te vallen en de subtiliteiten in de popmelodieën bloot te geven. Maar het is echter wel de kracht van deze plaat, de subtiliteit waaruit de droefenis en treurnis spreekt. De liedjes bevatten een creativiteit, detaillering en vorm die de herinnering aan dEus oproept.

Radiovriendelijk

Zij het nu niet meer zozeer door de overeenkomst in geluid als wel door de open houding in de aanpak van de muziek. Tegendraadse pop met weerhaken en snerende gitaren en andere noise- en indierockelementen, maar nog steeds pop. Radiovriendelijk zelfs, met veelal herkenbare invloeden uit de jaren 80 en 90.

Dit alles samengevoegd tot een herkenbaar eigen geluid, waar funky baspartijen best goed samen kunnen gaan met loodzware materie en nog zwaarder snijdende gitaren en toetsen. Geen verrassingen, maar wel een bevestiging van een fijne constante, afkomstig van onze zuiderburen.