Within Temptation heeft zijn zesde studioalbum vernoemd naar een onverslaanbaar meerkoppig hellebeest uit de Griekse mythologie. Die metafoor kan met enige ironie op de band zelf worden toegepast.

Bij de Hydra van Lerna groeide elke afgehakte kop in tweevoud weer aan; datgene waar iemand weerstand tegen biedt, komt dubbel zo hard terug. Je zou dat idee van een hardnekkig obstakel kunnen spiegelen aan de progressie in het werk van Within Temptation, aangezien de band altijd weer uitkomt bij dezelfde basis.

Op het album Hydra zelfs meer dan ooit, want na platen met symfonieorkesten, akoestische opnames, covers en een poging tot een groots multimediaal concept (voorganger The Unforgiving), keert Within Temptation hier terug naar de kern. Hydra is zelfs het minst melodische album sinds het debuut Enter uit 1997.

Meer dan in recente jaren rusten de composities van Within Temptation op stevige gitaarriffs, terwijl de symfonische elementen veel spaarzamer en (mede daardoor) effectiever ingezet worden. Niet dat Sharon den Adel en consorten nu vies zijn van bombast. Het duet met voormalig Nightwish-zangeres Tarja Turunen bewijst dat wel.

Blauwdruk

De feeërieke zang van Den Adel krijgt een prominente plek in het epische en fraai gearrangeerde Edge Of The World, een van de prijsnummers. Op Dogs Days wordt getracht een wat modernere productiestijl te benaderen, zij het met de typerende blauwdruk van een Within Temptation-compositie. Dat is zowel een vloek als een zegen.

Pogingen om iets unieks aan het bandgeluid toe te voegen, blijken lastig. De rap van Xzibit op And We Run en het duet met Soul Asylum-zanger Dave Pirner zijn eerder gedateerd dan vernieuwend. In het compromisloze gitaargeweld van Covered By Roses, Silver Moonlight en Dangerous schuilt echter een onverwoestbaar beest.