Een stilleven van de befaamde Nederlandse schilder Abraham Mignon siert de hoes van het negende studioalbum van Van Dik Hout, dat net als dat specifieke schilderij zowel delicaat als robuust aandoet.

De band uit Den Helder bestaat inmiddels twintig jaar en het album Alles Wat Naar Boven Drijft is de eerste plaat die verschijnt op het eigen platenlabel van Van Dik Hout.

De samenstelling is sinds 1994 ongewijzigd, hoewel het bandgeluid zich door de jaren heen op subtiele wijze ontwikkeld heeft, zonder ooit compleet anders te klinken.

Van Dik Hout wordt op Alles Wat Naar Boven Drijft bijgestaan door een imposante reeks muziekvrienden, waaronder Daniël Lohues, Thomas Acda, Paul de Munnik, Ellen ten Damme, JB Meijers en Bernard Gepken. De teksten van zanger Martin Buitenhuis over de liefde zijn nog altijd even liederlijk en poëtisch als voorheen.

"Ik heb liever dat je me haat dan dat je me spaart", dicht hij zijn partner toe in Lieg Niet Meer, een van de stevigere liedjes op de plaat. Het onwerkelijke gevoel na het beëindigen van een relatie wordt samen met Ten Damme bezongen in Wat Doet Er Dan Zo Zeer en de bezinning volgt in de brave rockballad Ik Zou Het Zo Weer Doen.

Verlangen

Het is niet louter zielensmart dat Van Dik Hout op plaat zet. Er klinkt verlangen door in Iemand Die Me Op Komt Halen en de band klinkt hoopvol in de eigentijdse liedjes Nu Het Licht Weer Schijnt Op Mij en We Gaan Voor Dit Moment. Bovendien sluiten Gun Me Wel Je Tranen en Meer Dan Je Kan Dromen aan bij de actuele folkrevival.

De samenwerking met Acda en De Munnik levert in de vorm van Spijt Slaapt Nooit een potentiële hit op, terwijl Liefde Als Water en Straks Is Het Te Laat uit de pen van Huub van der Lubbe hadden kunnen vloeien. Van Dik Hout schildert met een kleurrijk klankpalet en mag zich tot de grootmeesters van de nederpop rekenen.