Opeens was 'ie er, ruim twee jaar na de voorganger: het vijfde studioalbum van Beyoncé. Zonder enige promotie of singles vooraf schotelt de sterzangeres haar fans veertien verse liedjes voor. Maar waarom in het geniep?

Juist door onaangekondigd een album in de iTunes Store neer te plempen, leverde dat Beyoncé zoveel aandacht op, dat ze ineens allerlei verkooprecords verbrak. Het zogenaamde 'visuele album' is in eerste instantie echter weinig prikkelend, met louter een zwarte hoes die in roze letters de naam en tevens albumtitel Beyoncé draagt.

Het conceptalbum achter die hoes is daarentegen weldegelijk zinnenprikkelend. Ook als je de zeventien videoclips (waarin Beyoncé er telkens prachtig uitziet) buiten beschouwing laat, voelt dit album aan als een verhaal. Met de opeenvolging van de liedjes wordt een spanningsboog gebouwd, waardoor je je minzaam laat meevoeren.

Het merendeel van de plaat bestaat uit hevig gestroomlijnde R&B-liedjes waarin ze de individualiteit, seksualiteit en de kracht van de vrouw in het algemeen (en zichzelf specifiek) onderstreept. Een mooie boodschap voor haar fans, al gaat de impact van de feministische speech van Chimamanda Ngozi Adichie verloren in ***Flawless.

Sensueel

Beyoncé klinkt mysterieus en sensueel in onderkoelde producties als Haunted, Drunk In Love (met echtgenoot Jay Z), No Angel, Jealous en Mine (met rapper Drake). Liedjes als Blow en Rocket zijn een rechtstreekse voortzetting van de door swingbeat uit de jaren 80 en 90 beïnvloede nummers van haar voorgaande album 4.

Ryan Tedder en The-Dream voorzien Beyoncé van een potentiële hit met XO, terwijl juist nummers die minder geschikt zijn voor de radio (de mantra Heaven, het lieflijke Blue over haar dochtertje, het minimalistische Partition) een zeldzame schoonheid bevatten. Geen album vol hits, maar zeker niets om geheimzinnig over te doen.