London Grammar - If You Wait

Geduld zou een schone zaak zijn, al mag dit spreekwoord in twijfel worden getrokken. Zo moest het Nederlandse publiek enkele maanden wachten op het debuutalbum van London Grammar, dat een uitstekende herfstplaat is.

London Grammar is een Brits trio wiens muziek zich ruwweg bevindt tussen de pompeuze popdeunen van Florence + The Machine, de kille triphop van Lamb en de weemoed van de debuutalbums van Coldplay, Hooverphonic en Dido. Zangeres Hannah Reid wordt bijgestaan door gitarist Dan Rothman en muzikant Dot Major.

Reid is tevens de voornaamste liedjesschrijver van het drietal dat, anders dan de naam doet vermoeden, uit Nothingham komt. Debuutalbum If You Wait geeft een helder beeld van de sfeer die London Grammar wil neerzetten: duister, benauwend, grauw, soms dreigend, doordrenkt van eenzaamheid, maar toch altijd hoopvol.

De eerder genoemde Florence Welch lijkt de voornaamste inspiratiebron voor Reid te zijn. Zowel in klankkleur als in zangstijl komen de vocalen van beide dames erg overeen, terwijl de melodielijnen van Reid ook zeker memoreren aan Chris Martins gezongen zielenroerselen ten tijde van het debuutalbum Parachutes.

Sluimerend

De bombastische producties waar de bands van Welch en Martin bekend om staan, blijven echter achterwege bij London Grammar. Er waart een continue sluimerende spanning rond in smaakvol gefabriceerde liedjes als Stay Awake, Strong en Shyer. De wat eentonige gitaargeluiden van Rothman worden spaarzaam ingezet.

De voornaamste afwisseling is terug te vinden in de percussie, maar ook de ijzige ballads If You Wait en Interlude (Live), het duidelijk door Massive Attacks Unfinished Sympathy geïnspireerde Metal & Dust, powerballad Sights en prijsnummer Wasting My Young Years zorgen voor een bijzonder boeiend debuut van London Grammar.

Lees meer over:
Tip de redactie