Britney Spears - Britney Jean

Het was de bedoeling om het meest persoonlijke album van haar carrière te maken en tekstueel gezien is dat misschien ook wel zo, maar toch is het achtste album van Britney Spears weer vooral een dansbare popplaat.

Spears heeft, voor wat het waard is, meegeschreven aan elk liedje op de plaat, maar dat is ook zo’n beetje het enige feit dat haar claim over de persoonlijke inhoud kracht bijzet. Los van de songteksten van de nummers Alien en Perfume bevat Britney Jean eigenlijk geen noemenswaardige autobiografische passages.

Waar de zangeres op Alien nog de eenzaamheid van de roem bezingt, proclameert ze in het dansnummer Work B**ch dat ze haar rijkdom toeschrijft aan haar werkethiek. Maar klagen over de songteksten van Britney Spears is net zoiets als Bob Dylan verwijten dat je voor geen meter op zijn liedjes kunt dansen.

Hitschrijvers als Giorgio Tuinfort en Will.i.am leveren vooral actuele danceproducties, zoals Body Ache, Til It’s Gone, It Should Be Easy en Tik Tik Boom. Geen van allen uitspringers in het toch al overvolle aanbod van soortgelijk repertoire, maar op alle vlakken is Britney Jean een vooruitgang ten opzichte van de zeer matige voorganger Femme Fatale.

Kenmerkend

Vocaal gezien moet Spears het ook hier weer meer van haar kenmerkende snik hebben dan van haar bereik, maar ditmaal is haar stem niet begraven onder zielloze autotunes of vocoders. Je koopt tenslotte geen album van Britney Spears om een willekeurige, onherkenbare bewerkte vrouwenstem te horen.

Dat hebben de producers van dit album goed begrepen, ook al is aan het nummer Passenger duidelijk te horen dat het door collega Katy Perry is geschreven. Een andere misstap is het teruggrijpen op de klanken van haar eerste twee albums (op Chillin’ With You, Don’t Cry en Perfume), dat welhaast resulteert in een parodie.

Lees meer over:
Tip de redactie