Het was een wat eigenaardige zet van Green Day om eind 2012 in drie maanden tijd evenzoveel albums uit te brengen en ook het duetalbum van frontman Billie Joe Armstrong met Norah Jones is op zijn zachtst gezegd verrassend.

Dat is echter nog niet het meest eigenaardige aan de plaat met de titel Foreverly, want in feite is het duetalbum een herinterpretatie van de elpee Songs Our Daddy Taught Us van The Everly Brothers uit 1958. Dezelfde twaalf liedjes duiken hier ook op, in een iets andere volgorde, maar verder zijn er veel overeenkomsten.

Voor The Everly Brothers was het destijds ook al een opvallende plaat, want de oude Amerikaanse folk- en countryliedjes werden tijdens de opkomst van de rock-‘n’-roll als wat oubollig ervaren. De van oorsprong Britse ballade Barbara Allen werd zelfs al in de zeventiende eeuw voor het eerst opgetekend.

Het lijkt misschien niet erg creatief om een kopie te maken van een album dat al uit covers bestond en dan ook nog eens de zanglijnen van Don en Phil Everly na te bootsen, maar de stemmen van Armstrong en Jones vullen elkaar op prachtige wijze aan en de liedjes zelf zijn fraai uitgevoerd door een kwartet aan studiomuzikanten.

Verontrustend

De arrangementen van de liedjes zijn weliswaar opgefrist, al ademen vooral Bob Millers countryballad Rockin’ Alone (In An Old Rockin’ Chair), Tex Ritters Long Time Gone en de Gene Autry-klassieker Silver Haired Daddy Of Mine een deugdelijk jaren 50-sfeertje. Down In The Willow Garden is van een verontrustende schoonheid.

Vooropgesteld dat Armstrong een niet half zo goede zanger is als een van de twee Everly-broers, is het wel ontwapenend om de stoere punkrocker dit brave repertoire te horen zingen en in combinatie met de smeulende vocalen van Norah Jones is het een ware traktatie. In elk geval beter dan de albums ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Tré!.