De zusjes Klemann waren eind jaren 80 en in de eerste helft van de jaren 90 graag geziene gasten in de vaderlandse hitlijsten. Na ruim dertien jaar keert Loïs Lane terug met het nieuwe album As One.

Monique en Suzanne Klemann scoorden reeds bescheiden hitjes met Break It Up, Amsterdammed en My Best Friend voordat It’s The First Time en Fortune Fairytales dikke top 10-noteringen werden. Fireflight was in 1995 het laatste noemenswaardige succesalbum, alvorens Covers slechts matig verkocht en Hear Me Out zelfs flopte.

Een gewaagde stap dus om het na dertien jaar relatieve stilte (in de tussentijd verschenen de singles When I’m With You en Christmas Letters From A Soldiers’ Wife) opnieuw te proberen. Toch storten de zussen zich niet helemaal in het diepe met As One, daar de stukken haast naadloos aansluiting vinden bij hun oude werk.

Dat komt met name door hun nog altijd jeugdige stemmen. Ze schreven mee aan vijf van de elf liedjes, die bijna allemaal werden geproduceerd door Niels Zuiderhoek. Ook Michiel Flamman, Monique’s echtgenoot Jeroen den Hengst en Gert Bettens van K’s Choice leverden nummers aan die Loïs Lane op het lijf geschreven zijn.

Vederlicht

Songs als het zeer voor de radio geschikte It’s Because, het discoachtige Show Me en het lichtexotische titelnummer klinken onmiskenbaar als Loïs Lane. De vederlichte liedjes He’s Gone, I Believe In Blue en That’s Who We Are doen denken aan The Bangles, de meidenband die net als Loïs Lane korte tijd aandacht kreeg van Prince.

Toch staan er ook liedjes op die minder typisch voor het duo zijn, waaronder de folky single The Morning Patrol. Het liedje vormt een schril contrast met het stuiterende popdeuntje Young Girls Young Boys en de sluimerende ballad Born Again, een van de mooiste liedjes ooit van de groep. Een aangename terugkeer van Loïs Lane.