Een groot deel van de wereldbevolking zat in de zomer van 1977 verbijsterd in de bioscoop naar de eerste Star Wars-film te kijken. Onder hen Alan Parsons en Eric Woolfson, die net hun tweede album uit hadden.

Na het door de werken van dichter Edgar Allan Poe geïnspireerde debuutalbum Tales Of Mystery And Imagination, kwam Abbey Road-studiotechnicus Parsons op het idee om een conceptalbum te maken gebaseerd op Isaac Asimovs boek I, Robot uit 1950, de eerste uit zijn Robot-trilogie. Helaas had Asimov de rechten al verkocht.

Het weerhield Parsons en Woolfson er niet van desondanks een soortgelijk concept te bedenken voor de composities op I Robot, met goedkeuring van Asimov. Parsons riep voor de opnames de hulp in van de band Pilot, wiens hit Magic hij produceerde, en van diverse vocalisten, onder wie Steve Harley, Lenny Zakatek en Allan Clarke.

In opzet is I Robot enigszins vergelijkbaar met andere conceptalbums uit de jaren 70, met name Dark Side Of The Moon van Pink Floyd (waaraan Parsons als technicus meewerkte) en The War Of The Worlds van Jeff Wayne. Anders dan bij die werken, wordt technologie als grootste bedreiging van de mens gezien.

Vernieuwend

Anno 2013 geniet I Robot niet dezelfde status als Dark Side Of The Moon of The War Of The Worlds, ondanks dat de plaat destijds als vernieuwend werd gezien. Met name het van een discobeat voorziene I Wouldn’t Want To Be Like You, duet Some Other Time en rockballad Don’t Let It Show hebben de tand des tijd goed doorstaan.

De Legacy Edition die van I Robot verschijnt, bevat een schijf met veelal ongebruikte opnames en demo’s (vijf hiervan verschenen al op een heruitgave uit 2007). Vooral de door componist Andrew Powell gearrangeerde koren van Genesis Ch.1. V.32 en Breakdown zijn indrukwekkend. Nog steeds spannende auditieve sciencefiction.