Een aanzienlijk deel jonge popmuzikanten leent naar hartenlust uit het werk van de pioniers uit voorgaande decennia. Zo ook John Newman, die zijn voorbeelden zelfs bij naam noemt in het titelnummer van zijn debuut.

Ook in het inlegvel van de fysieke cd-uitgave van Newmans eerste plaatje staan de namen afgedrukt van de artiesten die hem beïnvloed hebben, waaronder Cee Lo Green, New Order, Massive Attack en Michael Jackson. Een behoorlijk willekeurig lijstje, al hoor je beslist van enkele artiesten de invloeden terug op Tribute.

De zangstijl van de Brit, die we al hoorden op het dit jaar verschenen debuut van dance-act Rudimental, komt wat overeen met die van Green en James Morrison. De eclectische producties zijn veelal vervaardigd door Ant Whiting (die samenwerkte met M.I.A. en Rizzle Kicks) en roepen een zekere urgentie af over de liedjes.

Newman maakt gebruik van ouderwetse songstructuren, die vervolgens worden ingevuld met elektronische beats, soulvolle koperarrangementen, meeslepende orkestpartijen, housepianootjes, samples, gospelkoortjes en vocale effecten. Het levert frisse, hitgevoelige liedjes op, opgebouwd uit elementen die iedereen kent.

Modieus

Toch is het niet alleen maar een uitgekiend trucje dat de 23-jarige Newman laat horen op Tribute. Met All I Need Is You, Losing Sleep, Try, Gold Dust, Running en Love Me Again levert de zanger daadwerkelijk enkele ijzersterke composities af. De typisch Britse producties zijn modieus, maar helaas soms ook wat schreeuwerig.

Dat laatste is een stukje tijdsgeest, maar anders dan bij veel platen van Amerikaanse of Scandinavische makelij die oude houseklanken met moderne opnametechnieken combineren, behouden de liedjes van Newman enige warmte. Als toekomstige generaties zich afvragen hoe muziek uit 2013 klonk, dan is dit een goede referentie.