Het programma De Beste Singer-Songwriter Van Nederland blijkt ook na het tweede seizoen nog een goede voedingsbodem voor talent uit eigen land. Winnaar Michael Prins levert een sprookjesachtig debuut af.

Vorig jaar bracht de talentenjacht van Giel Beelen al succesvolle artiesten als Douwe Bob Posthuma en Nielson voort, die nu met hun kenmerkende werk elk hun eigen weg zijn ingeslagen. Dit jaar was Maaike Ouboter al vroeg favoriet bij de kijkers, maar met zijn dromerige liedjes versloeg de 27-jarige Michael Prins haar in de finale.

Niet geheel onterecht, zoals hij met de innemende ballad Close To You al aantoonde. Op het album Rivertown Fairytales (vermoedelijk een verwijzing naar het dorp Streefkerk bij de rivier De Lek, waar Prins opgroeide) biedt de liedjessmit maarliefst twintig ingetogen, sobere folksongs aan, verspreid over twee schijfjes.

Waar Posthuma op zijn album een licht verteerbare variant van americana maakte en Nielson prat gaat op Nederlandstalige radiohits, kiest Prins nadrukkelijk voor kille, desolate en soms zwaarmoedige liederen. Prins past met zijn fragiele instrumentatie en arrangementen in de huidige generatie Tim Buckley- en Nicke Drake-adepten.

Mistroostigheid

De verzameling traditionele liedjes van Michael Prins, met Crazy, All I See Is You en Close To You als duidelijke uitschieters, is indrukwekkend in omvang en dat gaat nergens ten koste van de kwaliteit van de individuele nummers. Wel krijg je als consument direct een grote hoeveelheid mistroostigheid voor je kiezen.

Hoe mooi die liedjes ook zijn, het album had meer indruk gemaakt wanneer Prins iets selectiever in zijn keuzes was geweest. Hij had er zelfs twee volledige langspelers uit kunnen halen, met als enige gevaar dat ze dan nagenoeg identiek aan elkaar zouden klinken. Rivertown Fairytales is een stemmige plaat voor de donkere dagen van het jaar.