Stefan Schill - LovEquations

Met zijn debuutalbum werd de jonge muzikant Stefan Schill onthaalt als het grote nieuwe bluestalent van de Lage Landen, maar op de opvolger gooit hij het over een andere boeg.

Het in 2010 verschenen Don’t Say A Word werd lovend ontvangen door bluesminnend Nederland en Schills gitaarspel werd vergeleken met dat van vooral Amerikaanse grootheden. Op zijn tweede album LovEquations gaat Schill opnieuw een aantal Amerikaanse grootheden achterna, zij het in andere genres.

Dat levert een schijf op die weliswaar gevarieerder is dan zijn voorganger, maar daardoor ook wisselvalliger. LovEquations is een eigentijdse mix van soul, folk en pop, al is het geheel wat richtingloos. I Want U So Bad schurkt aan tegen Prince (of op zijn minst Alain Clark) en My Heart On The Line ligt meer in lijn met John Mayer.

Het door vrolijke dixielandjazz beïnvloede Baby I Love You, het semi-akoestische softrockliedje The Same, het wat op Jason Mraz gelijkende Just Like You en het moderne pop-rocknummer Lay Me Down voegen alleen maar meer diversiteit toe aan het toch al diffuse klankpalet, waardoor de focus compleet verloren lijkt.

Afgezwakt

De blues is niet helemaal verdwenen uit de liedjes van Stefan Schill. Zo herbergen Leave You For A While en Momma You Been On My Mind nog de nodige invloeden van blueshelden, al wordt dat in de frisse popproductie wat afgezwakt. Het soulvolle Take It Home en het ingetogen Nothing It All zijn de beste liedjes op de plaat.

Schill laat met LovEquations horen dat hij als liedjesschrijver meerdere stijlen goed genoeg beheerst en begrijpt om binnen die kaders prima liedjes te fabriceren, maar als uitvoerend artiest mist hij de overtuiging om zich de genres volledig eigen te maken. Het was onnodig om zich nu al van zijn debuut te distantiëren.

Tip de redactie