Videoclips van zangeres Katy Perry zien er altijd uit alsof de vormgevers van Candy Crush carte blanche hebben gekregen in het Land van Oz, met haar albums als perfecte soundtracks. Maar Prism bevat niet enkel zoetigheid.

Sinds Katheryn Hudson in 2008 doorbraak onder haar artiestennaam Katy Perry is ze niet meer weg te denken uit het poplandschap. Op de twee voorgaande albums, One Of The Boys en Teenage Dream, bracht Perry kleurrijke popliedjes met een dikke knipoog. De zelfspot en dubbelzinnigheden waren doorgaans erg charmant.

De videoclip bij de eerste single Roar, waarin de kittige zangeres als junglevrouw het opgewekte strijdlied vertolkt, beloofde diezelfde mix van droge humor en een speelse seksualiteit op dit derde album, maar onder het glanzende exterieur van de door Max Martin, Dr. Luke, Stargate en Cirkut geproduceerde liedjes gaat zwaardere materie schuil.

Zo verlangt ze naar onvoorwaardelijke liefde in het hiphopnummer Dark Horse en het toepasselijk getitelde Unconditionally, terwijl ze haar liefdesverdriet een plek geeft op Ghost en By The Grace Of God. Ze beschrijft haar droombeeld van eeuwig durende liefde in het wat exotisch klinkende en voor haar doen poëtische Legendary Lovers.

Ondeugend

Prism bevat niet louter gewichtige hartenkreten. Birthday is bijvoorbeeld een typisch Katy Perry-deuntje inclusief ondeugende tekst, This Is How We Do een ode aan het zomerse hedonisme, International Smile een lichtvoetig popliedje in lijn van Firework en Walking On Air is een ouderwetse housedeun met een groots stadionrefrein.

Ook liedjes als Love Me en This Moment zouden uitgelezen opvolgers zijn van de hitsingle Roar. Toch verkiest Perry steeds vaker teksten die dichterbij haar eigen belevingswereld en liefdesleven liggen. Dat voegt een extra dimensie toe aan haar liedjes en ook vocaal daagt ze zichzelf uit. Toch blijft er nog genoeg zoetigheid over.