Sinds een jonge Miley Cyrus in de huid kroop van haar deugdzame Disney-alter ego Hannah Montana, heeft ze eigenlijk enkel hitlijstsucces gekend, vooral in de VS. Maar vanaf 2013 kan ook de rest van de wereld niet langer om haar heen.

Miley Cyrus is bij uitstek een product van de internetgeneratie en in feite houdt ze met haar uitspattingen van de laatste maanden ons allemaal een spiegel voor. De lijn tussen zelfspot en zelfparodie is echter erg dun en ze balanceert maar moeizaam tussen die twee. Ze blijft een jonge ex-Disney-ster op zoek naar een eigen identiteit.

Deze transitiefase komen we dan ook tegen bij getroebleerde collega’s als Christina Aguilera, Britney Spears en Lindsay Lohan. Vaak ging dat gepaard met een reeks grillige keuzes op creatief vlak. Bangerz is daarop geen uitzondering. De vierde plaat onder haar eigen naam is niet meer dan een slordig afgewerkt muzikaal lappendeken.

De liedjes variëren van kinderlijk simpele radiodeuntjes (#Getitright, FU en 4x4 met rapper Nelly) en energieke dancepop (Love Money Party met rapper Big Sean, Do My Thang, Someone Else en SMS (Bangerz) met Britney Spears) tot oprecht klinkende powerballads (Wrecking Ball, Maybe You’re Right en Adore You).

Masturbatie

Choqueren doet Cyrus eigenlijk amper, hooguit met wat suggestieve en ondeugende songteksten met opzichtige referenties naar orale seks, comazuipen, masturbatie en coke snuiven op de plee. Geen teksten die je uit de mond van je tienerdochter wil horen, maar vergeleken met Madonna, Nicki Minaj en Rihanna valt het best wel mee.

De nummers op Bangerz zijn verpakt in behoorlijk generiek klinkende elektronische popproducties en vallen daardoor niet echt op tussen het huidige hitlijstmateriaal. Ze voelen een beetje aan alsof ze werden afgewezen voor albums van Katy Perry of Pink. De schoonheidsprijs gaat naar Wrecking Ball. Verder maakt Cyrus de hype niet waar.