Na het overweldigende commerciële succes van het album Take Care twee jaar geleden, tevens bekroond met een Grammy Award, is het nu de taak aan Drake dit succes te dupliceren met Nothing Was The Same.  

De status van Drake als bejubelde rapper met een R&B-fixatie schiet nog steeds in het verkeerde keelgat bij de hardcore hiphopfanaten die hem eerder zien als een gelikte R&B-zanger.

Daarmee is de basis gelegd voor een plaat die ongetwijfeld veel discussies teweeg zal brengen.

Nothing Was The Same opent met het epische Tuscan Leather, een onvervalst hiphopnummer zonder refrein, waartegen zelfs de meest geduchte Drake-hater geen weerstand kan bieden. Producer Noah ‘40’ Shebib levert een juweeltje af dat minstens drie verschillende interpretaties geeft op dezelfde beat.

Op Furthest Thing doet R&B zijn intrede middels een aanstekelijk refrein en zelfs het zwaar bekritiseerde Wu-Tang Forever klinkt helemaal zo gek nog niet. Herhaald luisteren leert dat dit ongelukkig getitelde nummer misschien zelfs een van de oprechtste liefdesliedjes op het album is.

Nostalgie

De Wu-Tang-connectie wordt veelvuldig opgezocht gedurende de speelduur van Nothing Was The Same. Toch zijn het de R&B-getinte nummers die de meeste indruk maken. From Time klinkt als een heerlijk onvervalst stukje jaren 90-nostalgie met een adembenemend mooie bijdrage van Jhené Aiko.

Hold On, We’re Going Home grijpt terug naar een simpeler jaren 80-geluid, terwijl Too Much duidelijk geïnspireerd lijkt door de minimalistische elektronische beweging van recentere jaren. Nothing Was The Same is een indrukwekkend stukje popmuziek vol emoties, dat net als Take Care een enorme impact kan maken.