Na ruim een kwart eeuw acht progressieve grootheid Dream Theater de tijd rijp voor een zelfgetiteld album.

Hoewel de naam passend blijkt, is dit niet het sterkste groepsproduct.

De eigenaardige introductie geeft in zekere zin al een aardige indruk van de schijf: een quasi-klassiek stuk met een dromerige en sterk dramatische ondertoon, die typerend blijkt te zijn voor het album als geheel.

Het is verleidelijk een verband te leggen met het vertrek van de invloedrijke drummer Mike Portnoy (A Dramatic Turn Of Events, in de woorden van de band zelf). Zijn vervanger Mike Mangini is weliswaar technisch uitstekend onderlegd, maar houdt zich beduidend meer op de achtergrond dan zijn illustere voorganger.

Waar je bij het stevige Enemy Inside nog denkt dat vooral gitarist John Petrucci de vrijgekomen ruimte opeist, wordt al snel duidelijk dat ook zanger James LaBrie en toetsenvirtuoos Jordan Rudess ruimschoots profiteren. Rudess is niet alleen verantwoordelijk voor zeer notenrijke solo's, maar ook sfeerbepalend door zijn dragende synthesizerlijnen.

Groepsbalans

Of die gewijzigde groepsbalans een ondubbelzinnige zegen vormt, blijft de vraag. Dat LaBrie meer in het voetlicht staat, betekent bijvoorbeeld dat de teksten sterker doordringen. Niet noodzakelijkerwijs een pre bij een band die daarin zelden heeft uitgeblonken (de grootste verdienste van Along For The Ride is in dat opzicht dat het niet te lang duurt).

Groter euvel is dat door alle muzikale geldingsdrang niet elke overgang soepel verloopt. Met name de grootse afsluiter Illumination Theory heeft daar onder te lijden. Neemt niet weg dat Dream Theater ook in deze samenstelling verre van een beroerd album aflevert. De trouwe aanhang kan deze plaat met een gerust hart aanschaffen.

Dream Theater staat op 17 februari in HMH, Amsterdam.