De naam Ry Cooder prijkt op menig album, van Van Morrison en The Rolling Stones tot soundtracks als Paris, Texas en Buena Vista Social Club. Livealbums van de gitarist zijn echter een zeldzaamheid.

De laatste liveplaat van Cooder was Showtime en stamt uit 1977, opgenomen in de Great American Music Hall in San Francisco. In 2011 keerde Ry Cooder er terug voor twee concerten, op 31 augustus en 1 september. De opnames van deze show zijn gebundeld op de toepasselijk getitelde live-cd Live In San Francisco.

Hij wordt bijgestaan door de band Corridos Famosos, met zijn zoon Joachim in de gelederen. Joachims vrouw, zangeres Juliette Commagere, doet eveneens op de plaat mee, waardoor het album een heuse familieaangelegenheid wordt. Ook diverse muzikale vrienden maken hun opwachting, waaronder accordeonist Flaco Jiménez.

Zoals het Cooder ook op zijn studioalbums geregeld betaamt, duikt hij in de rijke muziekgeschiedenis van de VS en komt voor de dag met een bonte verzameling aan rock-‘n’-roll-, blues- en folkliedjes. Zo zijn er levendige uitvoeringen te horen van de Woody Guthrie-composities Vigilante Man en Do Re Mi.

Spontaniteit

De muzikale precisie van Ry Cooder in de studio maakt op de bühne plaats voor spontaniteit, humor en gezelligheid. De cover van Sam The Shams Wooly Bully is bijzonder feestelijk en Snooky Youngs Why Don’t You Try Me doet met zijn bruisende kopersectie denken aan het werk van Springsteen voor Southside Johnny.

Cooder en consorten leggen minstens evenveel plezier in de zelfgeschreven stukken, zoals het lang uitgesponnen, sarcastische bluesrocknummer Lord Tell Me Why en de texmexwals El Corrido De Jesse James. Een aangenaam kabbelende versie van Leadbelly’s Goodnight Irene bevestigt Ry Cooders status als stergitarist.