Steeds meer ouder wordende popartiesten wagen zich aan het al veelvuldig opgenomen Amerikaanse jazzrepertoire en niet zelden met aanzienlijk succes. Nu gaat Gloria Estefan met de liedjes aan de haal.

Radio 2-dj Hans Schiffers omschreef het vorig jaar verschenen Kisses On The Bottom van Paul McCartney als "een opaplaat", maar aloude Amerikaanse liedjes van hitauteurs als Gershwin, Kahn, Porter, Kern en Berlin zijn weer helemaal in schwung dankzij de uitzonderlijke verkopen van Rod Stewart en Michael Bublé.

Liedjes als They Can’t Take That Away From Me, Young At Heart en The Way You Look Tonight hebben al meerdere malen bewezen onsterfelijk te zijn, maar dat kan in de regel niet gezegd worden van de zoveelste nieuwe uitvoeringen ervan. De versies op Estefans 27e album The Standards zijn hierop beslist geen uitzondering.

Estefans stem kent zijn beperkingen en de zangeres is er altijd in geslaagd om binnen die grenzen het beste uit zichzelf te halen. Op dit album klinken haar vocalen daarentegen af en toe onwennig, onvast en zelfs een beetje onzeker. Met name in I’ve Grown Accustomed To His Face zwalkt ze wat bibberig van noot naar noot.

Perfectioniste

In de meeste andere nummers klinkt haar vibrato wel prettig, warm en vertrouwd, maar toch valt het op dat een perfectioniste als Gloria Estefan hier punten laat liggen. Overigens is het gros van de nummers als ballad gearrangeerd. Zo verandert het geregeld swingende Embraceable You in een van de vele brave slaapliedjes op de plaat.

Vanwege de wollige en weelderige orkestraties van Shelly Berg is slechts op een handvol nummers ruimte voor de vurige passie van de latina. Haar Italiaanse collega Laura Pausini blijkt Estefans meerdere in twee vertalingen van Charlie Chaplins Smile. Ze ontstijgt het niveau van haar voorgangers met gelijksoortig repertoire zeker niet.