Het zou een understatement zijn om te stellen dat muziekcritici er soms naast zitten met hun beoordelingen, al biedt het jaren na dato wel een reflectie op de tijdsgeest. Bob Dylan kan erover meepraten.

"What is this shit?", schreef Greil Marcus in 1970 in zijn recensie over Dylans tiende studioalbum Self Portrait in het gerenommeerde muziekblad Rolling Stone. De muziekjournalist wist zich destijds geen raad met de folkplaat, maar geeft ruim dertig jaar na dato toe dat hij het mis had. Dit in het boekje bij Dylans nieuwe verzamel-cd.

Op de dubbel-cd Another Self Portrait (1969-1971): The Bootleg Series Vol. 10 worden maarliefst 35 opnames van Dylan verzameld, veelal uit de sessies voor zijn albums Self Portrait en New Morning, beide uit 1970. De oudste opname, een uitvoering van Minstel Boy, stamt overigens al uit circa 1967, maar dat terzijde.

Op het tiende deel uit de befaamde en succesvolle Bootleg-reeks van Dylan horen we zowel een hele conventionele, haast conservatieve kant van de muzikant (in de vorm van oude Engelse ballades en Amerikaanse volksliederen), als een vocalist die op zoek is naar een stemgeluid dat aansluit bij het diverse repertoire waar hij aan werkt.

Verhalenverteller

Zo dreunt Dylan niet enkel teksten op als de bezwerende verhalenverteller die hij soms kan zijn, maar hij vertoont daadwerkelijk een fluweelzachte zangstem in onder meer Pretty Saro. Het weglaten van productionele opsmuk levert bovendien her en der veel geslaagdere uitvoeringen op dan die destijds de plaat wel gehaald hebben.

Ook van veel van de ongebruikte nummers, zowel bewerkingen van stokoude liedjes (Spanish Is The Loving Tongue, This Evening So Soon) als eigen schrijfsels (Only A Hobo, Working On A Guru), kun je je afvragen waarom ze nooit op plaat zijn verschenen. Wellicht was die recensie van Greil Marcus dan veel positiever geweest.