Iedereen kent het wel: je kocht op basis van die ene onweerstaanbare hitsingle een album en al gauw bleek de rest van de plaat een deceptie. Het hitalbum van Mann Friday zou er zomaar een van kunnen zijn.

Wie de afgelopen zomer naar een van de Nederlandse radiostations heeft geluisterd, heeft mogelijk het opgewekte Sunrise Everyday ergens voorbij horen komen. De zomerse hitsingle was de grote kennismaking met popband Mann Friday, wiens leden afkomstig zijn uit zuidelijke oorden als Zimbabwe, Italië en Zuid-Afrika.

Tegenwoordig opereert de band vanuit het vaak druilerige Londen, waar tevens het vijfde album Train Rides And Radio Play is opgenomen. De Britse regen lijkt een groot deel van het verwachte exotische karakter van de plaat te hebben afgespoeld, want het gros van de nummers dat Mann Friday voorschotelt, is tamelijk alledaags.

De Afrikaanse afkomst wordt enkele keren verraden, in slechts een handvol liedjes en dan ook nog eens zo onopvallend dat het eigenlijk te verwaarlozen valt. Sunrise Everyday is een beetje de Lion In The Morning Sun van 2013: een geinig zomerhitje van een band die verder nogal richtingloos een plaat bomvol ideeën aflevert.

Voorliefde

Het tiental liedjes op Train Rides And Radio Play is volledig van de hand van Rob Burrell, al is Sunrise Everyday enig in zijn soort. Er is een sterke voorliefde voor radiorock uit de jaren 90 te bespeuren. De kabbelende liedjes memoreren aan Amerikaanse bands als Spin Doctors, Hootie and The Blowfish en Counting Crows.

De verstilde en duidelijk door Eddie Vedder geïnspireerde folkballade The Girl With A Thousand Faces is een pareltje, maar had niet verder verwijderd kunnen zijn van de single die het album voorafging. De liedjes van Burrell zijn verre van slecht, al bekruipt je wel het gevoel dat dit album al twintig jaar ergens op een plank lag.