De bandnaam wijst richting emocore, de albumtitel naar een powermetalcombo. De muzikale inhoud van deze schijf blijkt in geen van beide rubrieken te plaatsen. Waar dan wel, lijkt de groep zelf ook niet over uit.

Nochtans start Hail To The King tamelijk veelbelovend met de donkere opener Shepherd Of Fire en het met gitaren overladen titelnummer. Wanneer de vocalist in Doing Time zijn beste Axl Rose-imitatie weggeeft, om vervolgens bij This Means War net te doen of hij James Hetfield ten tijde van The Black Album is, begint er echter iets te knagen.

Moeten we dit werkstuk opvatten als een soort muzikaal eerbetoon aan de grote voorgangers in het harde rockgenre? Riekt Coming Home daarom bij vlagen verdacht naar Iron Maiden, krijgt Nevermore om die reden een plaatsje in Planets? Of heeft de band eenvoudig geen idee meer waar de mosterd vandaan te halen?

Weliswaar klinken de nummers op zichzelf niet slecht, zowel waar het de compositie als de technisch zeer adequate uitvoering betreft, maar ze vormen samen nauwelijks een geheel. Het lijkt of voor een "u vraagt, wij draaien"-beleid is gekozen, waarbij de fans door hun instemming of afkeuring moeten beslissen welke richting de groep uit zal gaan.

Symptomatisch

Een dergelijke situatie schijnt symptomatisch, niet alleen voor talloze grote bands in het huidige muziekcircuit, maar ook voor de maatschappelijke omgeving waarin ze gedijen. Waar het ten enenmale aan ontbreekt is visie, een tekortkoming die men vervolgens tracht te compenseren met veel technisch vertoon.

In het geval van Avenged Sevenfold zal wellicht ook meespelen dat de groep reeds zo vroeg de muziekindustrie is ingerold, dat de leden nooit echt gelegenheid hebben gehad zich rustig op de eigen koers te bezinnen. Het zou raadzaam zijn dat nu wel eens te gaan doen, want potentie heeft deze bende zeker.