Ze heeft een wat ongebruikelijk voorkomen voor een countryzangeres, als donkere vrouw met lange dreadlocks, maar Valerie June weet de ziel van het genre treffend te vangen.

Pushin’ Against A Stone geldt als de eerste volwaardige langspeler van de dertigjarige Valerie June Hockett, die zich de artiestennaam Valerie June aanmeette. Ze komt uit Memphis, Tennessee, dus het laat zich raden dat de muziek uit de zuidelijke staten van de VS doorklinkt op haar debuutalbum.

Ze maakte Pushin’ Against A Stone samen met Dan Auerbach van The Black Keys, die zich eerder al onderdompelde in de oude muziek uit het zuiden van de VS toen hij het album Locked Down van Dr. John produceerde. Op Valerie June’s debuut kiest Aucherbach voor een iets spaarzamer klankpalet.

Dat werkt uitstekend voor de broeierige en vaak repetitieve nummers van Valerie June, met een prominente plek voor haar priemende vocalen. Ze dwingen een zekere urgentie af, of het nu in het klaaglied Workin’ Woman Blues is of juist in het nostalgische countrylied Tennessee Times.

Opzichtig

De stempel van Auerbach klinkt vooral door in het rauwe en opzichtige gitaarwerk in het gospelachtige titelnummer en het soulvolle You Can’t Be Told, die overigens van beduidend mindere kwaliteit zijn dan de meeste nummers op de plaat. De stem van June in combinatie met louter een gitaar blijkt al voldoende in Trials, Troubles, Tribulations.

Het meest aangrijpende nummer op de plaat is het mystieke Shotgun, dat memoreert aan de countrystemmen uit een ver verleden, waaronder The Carter Family. Ook slotnummer On My Way en het vertederende Somebody To Love putten uit deze oude traditie, al is die opmerkelijke schoonheid eerder incidenteel dan gebruikelijk.