De Belgische koning Albert heeft bekendgemaakt af te treden, een historische dag voor onze zuiderburen. Een artiest die populariteit geniet in beide taalgebieden, is de Franstalige Vlaamse zangeres Axelle Red.

Axelle Red is het pseudoniem van de roodharige Fabienne Demal uit Hasselt, die in 1993 doorbraak met haar debuutalbum Sans Plus Attendre. De plaat betekende haar grote doorbraak in haar thuisland en ze had ook onmiddellijk succes in andere Franstalige gebieden in de wereld, waaronder Zwitserland en Canada.

Maar ze is het meest succesvol in Frankrijk en gezien het chauvinisme van het Franse publiek en de landelijke media, mag dat best een compliment genoemd worden. Haar negende studioalbum Rouge Ardent (vrij vertaald: Gloeiend Heet) verscheen eerder dit jaar al in België en nu is de plaat ook in Nederland verkrijgbaar.

Het album is helaas minder spannend dan de titel doet vermoeden. Rouge Ardent bevat een tiental hele degelijke liedjes met een gebalanceerde en heldere productie (in handen van Mark Plati), maar kan het beste gecategoriseerd worden als softpop. Openingsnummer Amour Profond is nog het meest vurige lied.

Eenvormigheid

Axelle Red klinkt als een Franstalige Bonnie Tyler en de huidige repertoirekeuze van beide dames is niet eens zo heel ver van elkaar verwijderd wat stijl en toon betreft. Voor fans is het wellicht een must, maar wie geen enorme liefhebber van de zangeres is, zal zich mogelijk storen aan de eenvormigheid van deze liedjes.

Uitschieters naar boven zijn het countryachtige C’est Une Ville, het breekbare Je Te l’Avais Dit, pianonummer Quelque Part Ailleurs en het uptempo De Mieux En Mieux. Rouge Ardent is bij lange na niet het beste product dat onze muzikale zuiderburen dit jaar hebben voorgebracht, al behoort Axelle Red tot de adel van de Belgische pop.