Door haar album te vernoemen naar een van de dingen waar haar geboorteland bekend om staat, geeft Gabrielle Aplin aan met welk sentiment haar liedjes geschreven zijn. Toch gloort de zon achter de regenwolken.

Aplin is een twintigjarige singer-songwriter uit Sutton Benger, Wiltshire, in het zuidwesten van Engeland. Ze verwierf bekendheid nadat ze covers van onder meer Paramore op YouTube zette en tekende vervolgens een contract met het fameuze Parlophone Records. In haar thuisland scoorde ze in december een nummer 1-hit.

Dat was met een ontroerende doch ingetogen uitvoering van Frankie Goes To Hollywoods fenomenale kerstklassieker The Power Of Love. De overige elf liedjes op Aplins debuutalbum English Rain komen wat sfeer en intensiteit betreft meer in de buurt van die kerstcover (hier aanwezig) dan haar covers van Paramore.

Ook vergelijkingen met andere zangeressen die middels kale liedjes en iele stemmen op het sentiment werken (Birdy, Christina Perri, Eva Cassidy) liggen voor de hand bij beluistering van het ontwapenende folkliedje How Do You Feel Today?, het troostende Home, het bedwelmende Salvation en het verstilde Start Of Time.

Bombast

Producer Mike Spencer (Emeli Sandé, Ellie Goulding, Rudimental) kiest geregeld voor spaarzame instrumentatie om de nummers in te leiden en die vervolgens laagje voor laagje aan te vullen om iets van bombast toe te voegen aan de intieme liedjes met hun veelal folky inslag. Dat werkt goed bij Panic Cord, Keep On Walking en November.

Soms is de productie wel wat te opzichtig voor de deuntjes van de Britse schone, zoals de overduidelijke poging om van het eenvoudige Ready To Question een meezinger te maken, de onophoudelijke galm in Human of de haast Coldplayeske omvang van Alive. Die omsmuk hebben Gabrielle Aplins mooie liedjes niet nodig.