Voortgekomen uit de Britse band Oasis moest het debuutalbum van Beady Eye opboksen tegen talloze vergelijkingen en torenhoge verwachtingen. Dat lijkt de band zich op de opvolger maar al te goed te realiseren.

Waar het eerste album van Beady Eye, getiteld Different Gear, Still Speeding, werd gezien als een indirecte voortzetting van Oasis minus het talent van Noel Gallagher, lijkt de band op BE langzamerhand af te rekenen met het geliefde geluid van weleer. Dat blijft lastig met dezelfde bandleden, maar Beady Eye slaagt er ten dele in.

Wat direct opvalt is de manier waarop Liam Gallaghers stem bewerkt is. Soms gedubbeld of gefilterd, dan weer bedolven onder een bak galm waar de Notre Dame jaloers op zou zijn. Toch kunnen de bewerkingen niet verhullen dat rocknummers als I’m Just Saying en Face The Crowd of de ballad Ballroom Figured regelrechte Oasis-klonen zijn.

Ook de rockinvloeden uit jaren zestig, met name die van idool John Lennon, komen nadrukkelijk naar voren in Soul Love, Second Bite Of The Apple, Iz Rite en Shine A Light, die ieder voor zich zeer de moeite waard zijn. Lennons zangstijl wordt zelfs enigszins nagebootst in rustigere liedjes als Don’t Brother Me en Start Anew.

Eigenheid

Het uitstekende openingsnummer Flick Of The Finger, met scheurende gitaren en brommend koper over een versneld marsritme, beloofde vooraf dus iets meer eigenheid dan Beady Eye uiteindelijk waarmaakt. De ruimtelijke en levendige producties van Dave Sitek zijn echter een prettige toevoeging aan het klankbeeld.

Wel bouwt Sitek sommige nummers samen met Beady Eye te ver uit, waardoor ze net iets te lang zijn of rommelig en onrustig in de oren klinken. Maar doorgaans slaat Sitek de spijker op zijn kop, ook op de vier prima bonustracks op de deluxe-editie. Beady Eye is nog op zoek naar zijn definitieve vorm en dit is een sterke tussenstap.