Volgens menigeen heerste Queens Of The Stone Age al over Pinkpop en ook in de studio maakt het gezelschap rond Josh Homme opnieuw indruk met een set ingenieus geconstrueerde nummers die gestroomlijnder klinkt dan ooit.

Het dreigend aanzwellende begin van opener Keep Your Eyes Peeled doet eigenlijk prompt een woeste gitaaruitbarsting vermoeden, maar opvallend genoeg blijft die uit. Het is typerend voor de stijl van deze nieuwe plaat: Homme schijnt zowaar de waarde van het suggestieve understatement ontdekt te hebben.

Een tweede opvallende evolutie in het groepsgeluid wordt al bijna even snel duidelijk: de tien verse liedjes leunen doorgaans sterker op melodie dan op groove, waar in het verleden vaak het omgekeerde gold. Die melodieuze inslag maakt dit tot het meest popgeoriënteerde album, die natuurlijk sowieso altijd al radiovriendelijker klonk dan illustere voorganger Kyuss.

Waar toegankelijker meestal ook eenvoudiger betekent, is hier echter eerder het tegendeel het geval. Waarschijnlijk is er geen schijf van de Queens waar zoveel tijd en moeite is gestoken in het ontdekken en zorgvuldig in ieder nummer inpassen van een heel arsenaal aan geluiden. Wat dat betreft doet dit werkstuk zijn naam zeker eer aan.

Toetsenwerk

Dat wil overigens nog niet zeggen dat hier een heel andere groep aan het werk is dan in het verleden. Toegegeven, Homme heeft deels een andere verzameling muzikanten om zich heen (waaronder Trent Reznor en Elton John) en toetsenwerk speelt een ongewoon grote rol, de hoekige, doch ook rollende ritmes en de soms welbewust irritante ondertoon zijn direct herkenbaar.

Aldus levert Queens Of The Stone Age met … Like Clockwork een intrigerende en innovatieve moderne rockplaat af, die een enkele oudgediende wellicht zal afschrikken, maar die uiteindelijk ongetwijfeld meer lof dan blaam zal oogsten. Een geslaagde toevoeging aan het invloedrijke oeuvre van de band.