Je kunt erop rekenen dat er zo om de drie jaar een nieuwe plaat van Jimmy Eat World verschijnt en telkens slaagt de band er binnen de kaders van het genre in om net weer iets anders te klinken dan voorheen.

De Amerikaanse punkrockband Jimmy Eat World bracht in 1994 zijn titelloze debuutalbum uit, maar brak pas in 2001 door met het vierde, door Mark Trombino geproduceerde album Bleed American, met de singles The Middle en Sweetness. Damage is inmiddels de achtste langspeler van de groep rond zanger Jim Adkins.

Voor Damage werkte Jimmy Eat World samen met producer Alain Johannes, die eerder zijn diensten verleende aan onder meer Queens Of The Stone Age, Them Crooked Vultures en Arctic Monkeys. Onder zijn aanvoering klinken de nummers ietwat minder gepolijst dan voorheen, maar wel luchtiger en meer organisch.

Damage staat volledig in het teken van verbroken relaties. Geen onbekend thema voor de band, al slagen Adkins en consorten er amper in om nieuwe invalshoeken bij de toch al niet zo oorspronkelijke materie te vinden. Het levert ze daarentegen wel een handvol hele sterke liedjes op, bijna even fijn als die op het doorbraakalbum.

Ontypisch

Het titelnummer is een van de beste schrijfsels uit de discografie van Jimmy Eat World, maar ook het naar de jaren negentig refererende Lean, het opgewekte Book Of Love, het in zijn eenvoud meeslepende Byebyelove, het ingetogen You Were Good en het voor de groep wat ontypische Please Say No zijn van hoge kwaliteit.

Anderzijds voegt het kwartet met liederen als How’d You Have Me, I Will Steal You Back en No, Never niks nieuws toe aan zijn niche en bij vlagen doet Jimmy Eat World denken aan genregenoten als The Get Up Kids, Taking Back Sunday en The Gaslight Anthem. Damage is echter voldoende gevarieerd om te blijven boeien.