Een volledige reünie in de klassieke bezetting zat er uiteindelijk niet in, maar dat neemt niet weg dat heavy metalpionier Black Sabbath met 13 een opmerkelijk coherent werkstuk aflevert, dat niet misstaat naast de grote zeventiger jaren-albums.

Sinds ze een vliegende start maakten met hun inmiddels legendarische duistere debuutalbum, hebben de mannen van Black Sabbath een zodanige naam verworven in het metalgenre dat de groep voor velen welhaast synoniem is geworden met die onverwoestbare muziekstijl.
 

Hoewel de periode met het helaas reeds overleden zangfenomeen Ronnie James Dio zeker zijn verdienste heeft, berust die reputatie toch voornamelijk op de platen die men met Ozzy Osbourne aan kop maakte. Dat deze na drieënhalf decennium eindelijk terugkeert op een nieuwe studioschijf, mag een bescheiden wonder heten.

Nog opvallender is dat de eerste monumentale riff van opener End Of The Beginning je meteen terugwerpt naar de glorieuze begindagen van de band, zij het nu gefilterd door het ingenieuze geluid van rockproducer extraordinaire Rick Rubin (de man die vorig jaar al het zijne bijdroeg aan de geslaagde comeback van ZZ Top).

Onheilspellend

Het daaropvolgende God Is Dead? en het onheilspellend aanzwellende Age Of Reason bevestigen die ouderwets epische aanpak, terwijl het sterk naar Planet Caravan riekende Zeitgeist en de mondharmonica à la The Wizard in Damaged Soul het weldadig nostalgische karakter van deze plaat nog verder accentueren.

Met het direct naar de intro van lijfnummer Black Sabbath verwijzende slot van Dear Father wordt de cirkel rondgemaakt. Weliswaar in afwezigheid van drummer Bill Ward (die adequaat vervangen wordt door initiaalgenoot Brad Wilk) en zonder de urgentie van de eerste zes studioalbums, maar toch op onverwacht waardige wijze.
 

Black Sabbath staat op 28 november in Ziggo Dome, Amsterdam.