Het was een tijdje stil rondom Valerius, maar met Marilyn White levert de Nederlandse formatie een uitstekende opvolger af van het titelloze debuutalbum.

Het spil achter Valerius wordt gevormd door de Amsterdamse broers Jesse en Kay Nambiar, die een tijdje in afzondering aan de 'moeilijke tweede' werkten. Valerius is tot op heden vooral bekend van de aanstekelijke single She Doesn’t Know, maar de tien liedjes op Marilyn White zijn minstens even leuk als dat ene hitje.

De groep bouwt zijn zomerse sound verder uit op deze plaat. Het staccato slagwerk, de zwierige funkgitaartjes en de luchtige samenzang worden aangevuld met subtiele lagen synthesizers, waarbij Valerius zich schijnbaar heeft laten beïnvloeden door het elektronische werk van Franse groepen als Daft Punk en Phoenix.

Toch weet Valerius zijn eigen identiteit goed te bewaren. Marilyn White is een solide en coherent album, waarvan de introtrack This Heart Won’t Beat Forever al een redelijk representatieve dwarsdoorsnede vormt. Het vluchtige So Good en het discoachtige Ready To Good hebben wel een iets te prominente plek op de plaat.

Hart

Pas bij het vierde nummer, het opbeurende You’ve Got It, begint Marilyn White echt interessant te worden. De meest geslaagde exercities bevinden zich in het hart van de plaat, namelijk de vrolijke deunen Everything Was Easy en I Cannot Put Us Back Together. Bij het onderkoelde Lonely Radar zit de schoonheid juist in de details.

De drie nummers aan het einde van de plaat zijn wederom erg dansbaar en tonen dat de broers Nambiar zeer goed in staat zijn hitrefreintjes te fabriceren, met het uitgekiende koortje in True Hearts als troef. De productie van Huub Reijnders en de band zelf is doordacht, zonder aan spontaniteit in te boeten.